Ana Sayfa

OTUZ BEŞ YAŞ

 
Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder. 
Dante gibi ortasındayız ömrün. 
Delikanlı çağımızdaki cevher, 
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün, 
 
Gözünün yaşına bakmadan gider. 
Şakaklarıma kar mı yağdı ne? 
Benim mi Allah'ım bu çizgili yüz? 
Ya gözler altındaki mor halkalar? 
 
Neden böyle düşman görünüyorsunuz; 
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar? 
Zamanla nasıl değişiyor insan! 
Hangi resmime baksam ben değilim: 
 
Nerde o günler, o şevk, o heyecan? 
Bu güler yüzlü adam ben değilim 
Yalandır kaygısız olduğum yalan. 
Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız; 
 
Hatırası bile yabancı gelir. 
Hayata beraber başladığımız 
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir; 
Gittikçe artıyor yalnızlığımız 
 
Gökyüzünün başka rengi de varmış! 
Geç farkettim taşın sert olduğunu. 
Su insanı boğar, ateş yakarmış! 
Her doğan günün bir dert olduğunu, 
 
İnsan bu yaşa gelince anlarmış. 
Ayva sarı nar kırmızı sonbahar! 
Her yıl biraz daha benimsediğim. 
Ne dönüp duruyor havada kuşlar? 
 
Nerden çıktı bu cenaze? Ölen kim? 
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar. 
N'eylesin ölüm herkesin başında. 
Uyudun uyanamadın olacak 
 
Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında? 
Bir namazlık saltanatın olacak. 
Taht misali o musalla tasında. 
 
Cahit Sıtkı Tarancı 

 

Ana Sayfa