İnsan

ŞEREFLİ İNSAN

En şere­fli diye hak müjde­si var,
Layıkıy­la insan olun­abilse,
İmanın ışığı daha da par­lar,
Mer­mer­den duvar­lar delinebilse..
Hayır olsun diye şafak­lar atar,
Hayır şer güneşle beraber batar,
Hiç insan geçmişe matem mi tutar,
Kay­bolan fır­sat­lar bulun­abilse…

Bili­nen acı şey tekrar tadıl­maz,
Bilen ile yan­lışlığa gidilmez,
Aklın yolu birdir iki edilmez,
Bir ortak nok­taya gelinebilse..

İnsan ken­di­ni nara yakar mı?
Ken­di ettiğin­den ken­di bıkar mı?
Akıl testisin­den boş ses çıkar mı?
Mana çeşmesin­den dol­un­abilse!..

Gün doğar dağıtır duman mı kalır?
Yahşinin yanın­da yaman mı kalır?
Kav­gaya dövüşe zaman mı kalır?
İlme tefekküre dalın­abilse!…

Bahar yaza gebe, son­ba­har kışa,
Acıdır mevsim­ler geçerse boşa,
Beterin beteri gelir mi başa,
Olan­lar­dan ibret alın­abilse!…

Birisi hırçın der, birisi zarif,
Her gelen getirir ayrı bir tarif,
Ebe­di olur­du gerçeği tahrif,
Hakikat zaman­dan silinebilse!…

Soh­bet­ten selam­dan kaçıl­maz asla,
Kin için sev­dadan geçilmez asla,
Düş­man­lığa kapı açıl­maz asla,
Dostluğun kıymeti bilinebilse

Pola­toğlu, iki alem bütündür,
İkisi­ni ma’mur eden metindir,
Ölüm ne bitiştir, ne de çetindir,
İman­la, Kur’an la ölünebilse!…

Pola­toğlu